De Sleutel Logo

STEUN DE SLEUTEL

klik hier

 



STEUN DE SLEUTEL

klik hier

 



maandag 09 september 2019 13:39

Wat zorgt ervoor dat mijn leven zonder drugs de moeite waard is en blijft?

 

Laura (*) is 36 jaar. Jarenlang was ze verslaafd aan verschillende soorten drugs. Nu gaat het haar voor de wind. Met haar man kocht ze onlangs een huisje in het groen om volledig te verbouwen. Samen zijn ze de trotse ouders van een zoontje van amper een jaar oud. Laura heeft bovendien een voltijdse job die ze graag doet. Ze wil niet meer terug naar haar vroegere leven. “Ik zou liegen als ik zeg dat ik enkel slechte herinneringen heb aan die periode. Maar ik weet wat de gevolgen zijn van druggebruik. Het leven dat ik nu heb opgebouwd, wil ik onder geen beding verliezen.”

Waar haalt Laura haar kracht om elke dag neen te blijven zeggen. Wat haalt ze de “drive” om er toch elke dag met volle goesting tegenaan te gaan.

“Ik ben niet fier op alles wat ik gedaan heb, maar gebeurd is gebeurd. Ik ben blij met wat ik nu in mijn handen heb. Ik heb een gelukkig leven opgebouwd. Ik heb een goede relatie, een kindje en een sociaal netwerk. Mijn man en ik zijn ook druk aan het verbouwen. Dat is een lange termijn project. Het is momenteel misschien iets te druk, maar het is voor de goede zaak. Naast werken en klussen aan het huis, ga ik minstens twee keer in de week naar de fitness.”  In het begin verliep dat sporten helemaal niet zo vlot.  "Ik haalde er aanvankelijk weinig voldoening uit. Je moet weten dat ik in mijn slechte periode mager was. Maar hoe gezonder ik werd, hoe dikker ook en dan moest ik er hard voor werken. In het begin was het dan ook eerder een kwelling. Ondertussen is het een manier om in conditie en in vorm te blijven, heb ik veel mensen leren kennen en doe ik de groepslessen echt graag. Het motiveert me om te sporten in groep en ik kan er mij helemaal in uitleven. Ik heb het nodig om mij eens goed af te reageren en ook dat geeft voldoening. Op het moment zelf, blijft het soms afzien, maar achteraf doet het deugd'.

Laura speelde van jongs af aan dwarsfluit in een harmonieorkest. Dat verwaterde volledig tijdens haar gebruikersperiode. “Tijdens mijn opname lag het zelfs helemaal stil. Na mijn programma heb ik de draad opnieuw opgenomen en ben ik opnieuw lid geworden. Iedereen uit het orkest is op de hoogte van de woelige wateren die ik heb doorzwommen. Muziek kan mijn ziel raken, me keer op keer kippenvel bezorgen. Het raakt me. Ook het samen musiceren met anderen geeft mij veel voldoening.”

Laura kwam voor het eerst in contact met drugs als jong meisje. Het begon onschuldig met wat experimenteren tijdens het uitgaan, maar toen ze begon met haar studies aan de hogeschool kwam ze via haar toenmalig vriendje in contact met speed. “Door de speed kon ik zowel naar school gaan als tot in de late uurtjes uitgaan. Ik had bakken energie en bovendien vermagerde ik erdoor. Ik leerde een nieuwe vriendengroep kennen waar gebruik de normaalste zaak van de wereld was. Ik zag daarom niet in dat ik slecht bezig was. Door die vriendengroep kwam ik ook in aanraking met cocaïne. Mijn druggebruik ging eigenlijk altijd een stapje verder. Ik was overal nieuwsgierig naar, ook naar heroïne, en besefte nog altijd niet dat ik foute keuzes aan het maken was. Ik heb gelukkig wel mijn diploma gehaald, ondanks mijn druggebruik.”

“Na mijn studies kon ik aan de slag in de praktijk waar ik mijn laatste stage deed. Na enkele jaren besloot ik opnieuw te gaan studeren: taal- en letterkunde aan de universiteit. Het ging toen heel slecht met mij. Ik was bijna nooit aanwezig in de les en had ook al een paar auto’s perte totale gereden. Ik heb nooit mijn eerste jaar afgewerkt.”

“Daarna ben ik een paar maanden werkloos geweest, totdat ik bij het OCMW een contract kreeg aangeboden. Mijn baas zag dat het niet goed ging met mij en heeft mij toen naar het ambulant centrum gestuurd. Die gesprekken hadden niet veel invloed op mij. Ik maakte de begeleiders voortdurend blaasjes wijs en relativeerde de ernst van mijn gebruik. Ik kwam altijd te laat op het werk en liet zelfs eens het brandalarm afgaan doordat ik in de toiletten aan het ‘chinezen’ was. De politie heeft me dan ook opgepakt. Mijn werkgever heeft mij voor de keuze gezet: ofwel werd ik ontslagen, ofwel liet ik me opnemen voor behandeling. Ik heb de hulp uiteindelijk aanvaard, ook omdat ik schrik begon te krijgen van justitie. Door mijn druggebruik ben ik verschillende keren in contact gekomen met de politie. Ik besefte niet hoe slecht ik er wel aan toe was. Eigenlijk had ik op ieder moment van de dag drugs nodig: ’s morgens om me niet ziek te voelen, wat later om te kunnen gaan werken, daarna om te kunnen ontspannen.”

Laura is twee keer in het crisisinterventiecentrum opgenomen. “De eerste ben ik vroegtijdig weggegaan omdat ik dacht dat ik afgekickt was. Maar dat was niet zo. Ik had nog maar net de deur achter mij toegetrokken en ik zat alweer aan de drugs. Later ging ik er opnieuw binnen en gaven ze mij het advies om een traject in de therapeutische gemeenschap te volgen. Ik zag dat in het begin helemaal niet zitten: meer dan een jaar lang en zeven dagen op zeven ergens wonen met allemaal mensen die je niet kent. Achteraf gezien is die periode voorbij gevlogen en het heeft mij goed gedaan. Het was natuurlijk niet gemakkelijk want je wordt geconfronteerd met jezelf, maar je leert er ook open zijn en over alles praten.”

“Toen ik het programma had afgerond, besefte ik dat het nog niet te laat was: ik kon nog iets van mijn leven maken. Ik was bijna dertig jaar en had nog niets bereikt, maar tegelijkertijd zag ik ook het positieve: ik had geen gebruikersproblemen meer en ook geen schulden. Ik ben dan een jaar met de rugzak door Azië getrokken. Ik wou even uit de dagelijkse sleur ontsnappen en de wereld verkennen. Toen ik thuiskwam ben ik terug ik contact gekomen met Louis, die ik had leren kennen in de therapeutische gemeenschap. We gingen snel samenwonen.”

Communicatie is de sleutel

Laura staat nu enorm positief in het leven. Het zijn de kleine dingen in het leven die haar gelukkig maken en ervoor zorgen dat ze haar leven waardevol vindt. “Mijn moeder is net uit het ziekenhuis ontslagen. Ik kan er zijn voor haar en daar haal ik voldoening uit. Met mijn zoontje de natuur intrekken, daar geniet ik ook enorm van.” Ook uit haar job haalt Laura voldoening. Ik werk met oudere mensen. Ze noemen mij ‘het zonnetje in huis’. Ze appreciëren wat ik doe en dat maakt me gelukkig. Ook mijn baas geeft me veel vrijheid, ik ervaar veel variatie in mijn job.”

“Mijn familie heeft me altijd gesteund. Mijn man ook. Ondertussen is het 10 jaar geleden dat ik nog gebruikt heb. Er zijn wel nog eens momenten - als ik zenuwachtig ben of wat gedronken heb - waarop ik zin heb in een sigaret. Ik ben blij dat ik dat tegen mijn man kan zeggen. Het doet deugd om dat te kunnen uitspreken. Ik heb nu geen zin meer in drugs, maar ik droom er nog heel regelmatig over. In mijn droom weet ik dat het niet mag, maar ik wil het toch doen. Als ik dan wakker word, kan ik me daar echt slecht over voelen. Gelukkig kan ik dat dan vertellen tegen mijn man. Ik weet natuurlijk niet wat de toekomst zal brengen. Ik heb mijn beide ouders nog, een goede relatie, een kindje.. Ik heb eigenlijk geen reden om te hervallen. Ik weet niet hoe ik zou reageren als alles plots fout loopt. Stel dat dat ooit toch zou hervallen, dan hoop ik dat ik er ook zo open over kan praten met mensen uit mijn omgeving. Ik heb tijdens het programma geleerd hoe belangrijk communicatie is. Door te praten kunnen zoveel misverstanden uit de wereld worden geholpen. Wat me extra geruststelt, is dat ik niet weet waar ik nu drugs zou kunnen kopen. Ik heb de banden met het verleden volledig doorgeknipt. Ik voel ook geen behoefte om met die mensen in contact te blijven.”

“Je verzeilt heel snel in dat wereldje ver weg van de werkelijkheid en je moet enorm hard werken om eruit te geraken. Hoe meer jaren voorbijgaan, hoe minder ik moet worstelen tegen die goesting. Ik heb niet het gevoel dat ik één groot doel voor ogen moet houden zodat ik niet meer zou hervallen. Mijn manier van leven is ook totaal veranderd. Ik wil gewoon blijven doorgaan met wat ik bezig ben. Alles wat ik tot nu toe heb opgebouwd, is mijn drive om niet te hervallen.”

(*) Om redenen van privacy gebruiken we een fictieve naam

 

(opgetekend door Elke Vandoorne)

Aanverwante info over zingeving

filmpjeimage

Traject van een cliënt

Inschrijven E-zine

Invalid Input

Gelieve akkoord te gaan met onze privacy overeenkomst.
Bekijk de privacy voorwaarden.

Agenda

September
  • 25
    19:30 Recoverygroep in Mechelen

    Groepswerking voor mensen met een verslavingsproblematiek die tijdens en/of na hun behandelperiode graag contact willen hebben/houden met lotgenoten.

    Waar:? Dagcentrum De Sleutel, F. De Merodestraat 20 te Mechelen 
    Wanneer? op woensdagen telkens om 19u30.  Er is een sessie op woensdag 25/9; 9/10; 23/10; 6/11; 20/11; 4/12; 18/12

    Kostprijs per sessie : 2 euro (drankje inbegrepen)

    Meer info







Oktober
  • 7
    19:30 Dagcentrum Mechelen viert 25 jarig bestaan met Filmavond

    Dagcentrum Mechelen viert op maandag 7 oktober zijn 25-jarig bestaan met een filmavond. De viering wordt georganiseerd i.s.m. met het Filmhuis. Samen zetten we een parel van Gus Van Sant in de kijker: ‘Don’t Worry He Won’t Get Far On Foot.’ Een film die een mooi beeld schetst van een man in herstel. Hij maakt er het beste van, ondanks zijn beperkingen. Vooraf is er een receptie en om 20u30 vangt de film aan. Klik hier voor meer info 

  • 9
    19:30 Recoverygroep in Mechelen

    Groepswerking voor mensen met een verslavingsproblematiek die tijdens en/of na hun behandelperiode graag contact willen hebben/houden met lotgenoten.

    Waar:? Dagcentrum De Sleutel, F. De Merodestraat 20 te Mechelen 

    Wanneer? op woensdagen telkens om 19u30.  Er is een sessie op woensdag 9/10; 23/10; 6/11; 20/11; 4/12; 18/12

     

    Kostprijs per sessie : 2 euro (drankje inbegrepen)

    Meer info

  • Volledige agenda

drugsindehersenen

drugsinhetlichaam