De Sleutel Logo

Een OPNAME en MEERDERJARIG?
Bel 09 3606229
Meer info

 



Een OPNAME en MEERDERJARIG?
Bel 09 3606229
Meer info

 



donderdag 11 december 2014 10:01

“Yes we can”, een oud-cliënt - ondertussen 21 jaar clean - vertelt

Naar aanleiding van 40 jaar De Sleutel brachten verschillende oud-cliënten hun verhaal ter afsluiting van de speciale dag voor het personeel op 5 september te Gent. We geven dit sprekende verhaal van Ann (*) hierbij graag een plek.

Beste Sleutelmedewerkers,

Jullie openen al 40 jaar de poort naar een nieuw leven voor vele drugverslaafden! Proficiat en bedankt voor dit knappe werk!


Hierbij wil ik mijn respect en bewondering uitdrukken naar alle afdelingen toe.

DSC 0855

Vanaf ongeveer mijn zestien jaar gebruikte ik wiet en/of cannabis. Vanaf mijn achttien jaar kwam er heroïne bij en iets later ook nog cocaïne. Door al deze zaken te gebruiken, geraakte ik natuurlijk van de regen in de drop. Uiteindelijk brachten we de dagen hoofdzakelijk door met stelen en gebruiken. We sliepen in een kraakpand, in een Volkswagen Golf met vier personen of in de kelder van mijn schoonouders van toendertijd.

Tot ik op mijn 20ste werd opgepakt voor de gepleegde diefstallen. De onderzoeksrechter besloot dat ik naar de gevangenis moest. Het besef dat toen doordrong dat ik een aantal dagen later 21 zou worden in de gevangenis, vond ik toch wel triest. Ik verschoot al evenzeer als al mijn kledinglagen uitgingen in de gevangenis en ik zag dat ik mijn ribben kon tellen. Voor mijn 170cm lengte, woog ik slechts 45 kilo.

De derde keer dat ik voor de raadkamer verscheen, kwam het aan bod (dankzij mijn advocaat?) dat ik in afwachting van mijn proces naar De Sleutel zou kunnen gaan. Ik was daar niet meteen heel happig op…


Ik liep na mijn programma een tijdje stage in het dagcentrum. Een heel leerrijke en boeiende periode. Ik kwam er in contact met straathoekwerk en vond het heel knap dat de drugverslaafden die zich waarschijnlijk nooit zouden aanmelden, of de weg niet weten naar hulp, werkelijk op straat benaderd werden. Ze konden in het dagcentrum vrij binnenwandelen en het deed hen precies ook deugd dat zij hun verhaal kwijt konden en methadon kregen. En dan zag ik ook diegenen die op regelmatige basis of dagelijks binnensprongen voor een gesprek, een drugtest of hun methadon. Bij de meesten voelde ik toch ook wel een vorm van dankbaarheid voor de aangeboden hulp en het klankbord waar ze naartoe konden.

Daarnaast ken ik natuurlijk als patiënt de werking van het CIC (Crisisinterventiecentrum). Daar ging ik binnen in 1993. Het was wel wennen dat een koekje nemen van het stafbord, diefstal genoemd werd en dat je daardoor naar het SAS moest. Daar was ik niet echt in mijn SAS. Ik voelde mij meteen goed in het CIC en had goede contacten met de medebewoners. Ik vond de dagelijkse taken en activiteiten ook wel ok. De groepen vond ik best interessant: het ging er rustig aan toe over wat je voelde. Vanuit het CIC waren er meerdere opties: sommigen gingen naar een dagcentrum of een programma van korte duur. Ik had gehoopt dat er voor mij ook zo’n mogelijkheid was; maar aangezien het gerecht al beslist had dat ik naar een langdurig programma moest, was er voor mij geen keuze.
Over mijn tijd in de Therapeutische Gemeenschap kan ik een boek schrijven, maar ik heb begrepen dat dat niet de bedoeling is. Kort samengevat kan ik stellen dat de lichamelijke ontwenning op een paar maanden volledig gebeurd is, de psychische ontwenning zit veel dieper. Wat dat betreft denk ik dat het voor mij het best was, dat het programma zijn tijd geduurd heeft. Ik heb er in de therapiesessies veel verstopt verdriet kunnen verwerken. Het programma was héél zwaar, maar ik ben er dan ook héél sterk uitgekomen. Voor mij persoonlijk hoefde een meditatie rond een uur of 6 ’s morgens niet…daar had ik echt een hekel aan.

De periode van re-integratie had ik echt wel nodig. Veilig gaan verkennen en experimenteren in de maatschappij, maar je kan ook altijd nog terug naar een veilig nest tot je klaar bent om echt alleen uit het nest te vliegen.
Rond 1996 was ik klaar om het leven terug in eigen handen te pakken. De Sleutel zei: “Ann (*), je moet in jezelf geloven” en ja hoor:

“Yes, we can!”. Ondertussen ben ik 21 jaar clean, als je een glaasje alcohol niet meerekent, want dat durf ik wel eens te nuttigen. Laten we stellen dat ik al 21 jaar clean ben, omdat ik nergens meer afhankelijk van ben. En dat dankzij….het knappe werk van De Sleutel!
Ik heb duidelijk leren omgaan met moeilijke situaties zonder naar verdovende middelen te grijpen… Een turbulente breuk met mijn ex, gevecht op de jeugdrechtbank voor het hoederecht, huidige man met zware gezondheidsproblemen, levensbedreigende kanker gehad,…Vele mensen zeggen tegen mij dat ze bewondering hebben voor de manier waarop ik met zulke situaties omga. Blijkbaar valt het heel fel op dat ik mij niet druk maak om situaties waar de meesten zich wel druk in maken.

Bedankt Sleutelmedewerkers van toen en nu en doe zo voort aub!

(*) Om redenen van privacy gebruiken we een fictieve naam

Meer nieuws over 40 jaar De Sleutel 40 jaar logo zonder slagzin

filmpjeimage

Traject van een cliënt

Inschrijven E-zine

Invalid Input

Gelieve akkoord te gaan met onze privacy overeenkomst.
Bekijk de privacy voorwaarden.

drugsindehersenen

drugsinhetlichaam