De Sleutel Logo

Een OPNAME en MEERDERJARIG?
Bel 09 3606229
Meer info

 



Een OPNAME en MEERDERJARIG?
Bel 09 3606229
Meer info

 



maandag 25 februari 2013 00:00

“Ik kan weer recht in de spiegel kijken” (een getuigenis)


“Ik heb alles gebruikt… gesmoord, geshot, pillen gepakt. Dat heeft tot mijn 21 jaar geduurd”.  Om zijn gebruik te bekostigen, pleegde Dirk (*) strafrechtelijke feiten. Een opname in CIC liep meermaals fout af. Uiteindelijk vond hij de motivatie om het programma van de Therapeutische Gemeenschap (TG) De Sleutel te volgen.  Dit verhaal toont aan dat er een uitweg is. De aanklampende aanpak via de Drugbehandelingskamer (DBK) in Gent is voor heel wat verslaafde kleine criminelen een keerpunt.

Vandaag, 3 jaar later gaat het goed met Dirk. Hij slaagde erin om zijn leven opnieuw op de rails te krijgen, een leven zonder drugs. Mede dankzij de Drugbehandelingskamer (1) kon Dirk zich herpakken en ging hij niet ten onder aan zijn alcohol- en drugverslaving. Zijn verhaal.

“Als kleine gast, ben ik altijd sportief geweest. Ik voetbalde en speelde bij een basketbalclub. Het was zeker niet altijd gemakkelijk. Ik ben opgegroeid bij mijn moeder.  Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 3 jaar was. Mijn moeder is gans van nul moeten herbeginnen. Mijn vader had alles meegenomen…”

Door zijn hoofd spoken nog wel eens beelden van gewelddadige huiselijke taferelen die hij zich vaag herinnert. Zijn vader had een alcoholprobleem.
“Ik was nog heel klein, maar toch blijft dat hangen… Van in het begin ben ik altijd met mijn vader contact blijven houden. Elke veertien dagen was ik daar op weekend. Op mijn twaalfde ging ik naar  ’t middelbaar en smoorde ik mijn eerste jointje. Je groeit daarmee op.  Al snel leer je gasten uit het milieu kennen. Je begint met een brommertje te rijden, wat rondhangen,  afspreken. Voor je het weet gebruik je voor school, tijdens school… Dan ben ik met de gasten beginnen uitgaan en pilletjes  pakken. En zo ging dat van kwaad naar erger. Op school was het eigenlijk nooit goed. Samen met een maat had ik toen eens paddo’s met chocolade geprobeerd. Ik moest gewoon op toilet gaan zitten, ik kreeg het zo benauwd,  zodanig aan het trippen… Mijn moeder is me toen moeten komen halen”.

DSC 0837

“Ik heb alles gebruikt… gesmoord, geshot, gebased, gechineesd, pillen gepakt… Dat heeft tot mijn 21 jaar geduurd. De eerste keer dat ik tegen de lamp gelopen ben, was op mijn 16de. Toen heb ik een handtas gestolen van een oude vrouw. Diefstal met geweld… Gevolg: een nachtje in de gevangenis en twee weken in een instelling.  Dat maakte wat indruk, maar niet genoeg”.
Daarna kwam Dirk nog vaker in aanraking met de politie en de jeugdrechter. Rondrijden met brommers, auto’s, kleine criminaliteit. Hij nam ook geld van zijn ma om zijn gebruik te  betalen. Zo ging het van kwaad naar erger. De feiten werden zwaarder.
“Ik pikte in een jeugdhuis een muziekinstallatie en nog wat kostbare spullen. Om te verkopen zodat ik mijn cocaïneverslaving kon bekostigen. Ik had dat gerief op zolder verstopt bij mijn moeder. Ik herinner me nog dat mijn ma me belde: de politie staat hier. Ik had toen cocaïne bij mij. Uiteindelijk heb ik dat toch toegegeven. Dan hebben ze me meegenomen”.

Dirk zat vaak in zijn eentje thuis op zijn kamer te gebruiken. Hij geraakte steeds dieper in het gebruik.. “Ik bleef gans de nacht wakker,…  Mijn ma wist het dan ook. Op een gegeven moment is ze verhuisd. Van dan af woonde ik meer bij mijn pa. In die periode begon ik ook heroïne gebruiken. Mijn vader was alcoholicus. Ik werkte in ploegen en dronk mij al een stuk in mijn voeten om half elf ’s morgens, voor ik moest gaan werken. Als ik gedronken had, maakte ik altijd ruzie. Er moest er maar eentje wat scheef naar mij kijken… Nu ben ik goed, nu heb ik dat niet meer. Ik kan me beter kalm houden. Ik kan mijn gedacht zeggen op een correcte manier”.
Op een keer trok hij met zijn vader op café. “In de vroege ochtend al Duvels zitten drinken en vandaaruit ben ik naar mijn moeder gegaan. Onderweg – ik was zo dronken – ben ik fors met iemand op de vuist gegaan. Dat betekende opnieuw de gevangenis in. Het was niet de eerste keer. Het begin van Drugbehandelingskamer.

Drugbehandelingskamer
Telkens Dirk voor de onderzoeksrechter moest verschijnen, was hij onder invloed.
“Ik ontkende alles. Dan hebben ze me naar de gevangenis gestuurd. Het was al de tweede maal. Het probleem is dat je nog niet nuchter bent van de feiten die je gepleegd hebt… Ik herinner me er niet zo veel van… Daar ben in contact gekomen met de hulpverlening, met CAP (Centraal Aanmeldingspunt)”.

“De rechter heeft me dan vrijgelaten onder voorwaarden. Ik kreeg de keuze: de gevangenis of in therapie gaan en afkicken onder begeleiding. Ik ben dan in samespraak met de liaison naar het CIC gegaan en daar vijf dagen gebleven. De liaison is iemand uit de drughulpverlening die op de rechtbank aanwezig is om je te helpen richting juiste voorziening. Ik zag het niet zitten om een langdurig programma te volgen. Niemand ziet dat zitten als ze juist uit de gevangenis komen. Ik had veel zin om te drinken, om opnieuw drugs te gebruiken”.

Uiteindelijk trok hij in bij zijn vader. Dirk belandde weer in die vicieuze cirkel. Omdat hij onder voorwaarden vrij was, voelde hij zich nergens op zijn gemak. Hij moest zich om de twee weken voor de rechter verantwoorden. Dirk zocht opnieuw een uitweg. Na nog enkele mislukte korte opnames stond hij opeens weer voor de rechter…
dsc 0876

Die periode was erg. Toch kreeg hij van de Drugbehandelingskamer een nieuwe kans. “Maak dat je je laat helpen zei de rechter. Ik moest samen met de liaison een nieuwe oplossing zoeken”. Op die manier ben ik bij mij  broer beland.  Van mijn moeder mocht ik niet binnen. Via mijn broer ben ik dan opnieuw naar het CIC gegaan. Het moest wel een keer lukken. Derde keer goede keer zeggen ze… Uiteindelijk kreeg ik daar opnieuw het advies Therapeutische Gemeenschap, maar deze keer dubbel diagnose in Gent. Daar is het veel rustiger, kalmer”.

Toch lukte het ook daar niet meteen. Een kennismakingsdag was niet zo goed meegevallen. “Terug in CIC moest ik meer mijn best doen, meer mensen aanspreken… Ik stond niet recht genoeg in mijn schoenen.. Ik mocht op een bepaald  moment niet telefoneren en ik had een uitspraak gedaan; “Wat voor een strontkot is dat hier.” Daarna stond ik voor de derde keer buiten… “
“Vandaaruit ben ik weer naar mijn ma gegaan. Met hangende pootjes. Samen hebben we gekeken voor een oplossing: zo lang ik daar woonde moest ik van haar medicatie nemen. Ik mocht ook niet buiten… Ik moest echt mijn best doen. Mijn ma zat achter mij, ze controleerde ook echt of ik mijn pillen wel nam. Maar uiteindelijk marcheerde ook dat niet,...”
Dirk trok dan weer in bij zijn vader. Hij kon daar altijd terecht om te gebruiken, om te drinken. “Hij was mijn zielsverwant, iemand waar ik mee kon praten.”Na een nieuw incident, komen ze samen tot het besluit dat het echt tijd is om af te kicken. Ze wilden zich allebei laten opnemen in een gesloten afdeling.  “Maar omdat familieleden er niet samen opgenomen konden worden, besliste mijn vader dat ik eerst moest gaan”. 

Toen Dirk tijdens zijn opname belde naar zijn pa, nam hij nooit de telefoon op. Hij vreesde dat er iets mis was. Op een morgen kreeg Dirk het bericht dat zijn vader dood was. “Toen ben ik zot geworden. De volgende dag zei ik: ik ga ermee stoppen. De dag van zijn begrafenis heb ik gezworen om nooit meer domme dingen te doen. Merci Pa. Hij heeft zichzelf de dieperik in gestoken, maar er mij tegelijk uitgetrokken. Het is niet voor niets geweest”.

Verschil met gewone rechtbank?
Achteraf bekeken heeft de aanpak van de drugsbehandelingskamer het verschil gemaakt. “Zelf wil je altijd de korte uitweg zoeken, je wil er vlug van af zijn…  De DBK helpt je. Ze stellen je voor de keuze. De rechter is niet te hard en ook niet te zacht in zijn aanpak.  Dat programma volgen heeft mij vooruitgeholpen. Moest ik anders nog een paar keer hervallen zijjn, dan zat ik gewoon in de gevangenis. Daar moest ik om de twee weken komen bewijzen dat ik clean was”

“Ik vind het gewoon goed dat ze u helpen, dat ze u voor de keuze zetten: je bent verslaafd, je hebt een probleem: en als je je kan laten helpen, dan moet je je ook effectief laten helpen. Zo geraak je er ook van af. Ik heb mijn programma van 18 maanden gedaan. Ik heb alles achter de rug. Ik heb vast werk, ik sta recht in mijn schoenen, ik heb alles wat ik moet hebben: een goed gezin, een mooi huisje… Een gewone rechter, zou me hebben vrijgelaten en wellicht had ik gewoon verder gedaan. Je blijft in datzelfde milieu hangen. Bij DBK zegt men: gebruik deze kans om samen met je liaison een traject uit te werken richting hulpverlening… Chapeau”.

“Ik wil recht in de spiegel kunnen kijken en ik vind het belangrijk dat ik mijn ma en de andere mensen opnieuw recht in de ogen kan kijken. Een traject van drie jaar: ik mag wel fier op mezelf zijn. Straks gaat mijn vrouw bevallen ; ik heb een schoon inkomen ,een autootje, …ik ben content ik wil gewoon zeggen : meer moet ik niet hebben in mijn leven”

Programma Therapeutische Gemeeschap (TG) 
“Het lange TG-programma schrikt mensen in het begin af.  Toch vliegen die 18 maanden echt voorbij. In het begin is het moeilijk. Je zit daar als nieuweling met 17 en 18 man. Je moet je aanpassen aan de groep. De groep moet zich aanpassen aan u. Het is dus niet evident als je uit het milieu komt. Maar naarmate je de groep beter leert kennen… Op den duur zijn dat ook vrienden, creëer je een band. Het worden eigenlijk je maten. Daardoor krijg je er dat thuisgevoel”.

“Wat doe je daar allemaal in TG? Je bent niet meer gewoon van op tijd te eten, van samen te eten. Je leert opnieuw “ ank u” zeggen, je bent beleefd.
Als je met zo’n groep samenwoont, zijn er natuurlijk ook soms wel irritaties. Maar daar leer je om die zaken op een normale manier uit te praten”.
“Die TG heeft me zeker tevens geholpen om weer in relatie te komen met mijn dochter. Ik had eigenlijk geen contact meer met haar. Dat is heel langzaam opnieuw begonnen.  Op zondag kwam mijn moeder, samen met mijn dochter op bezoek. Voor twee uurtjes. Dat ging vlot. Ik heb dan brieven geschreven naar mijn ex, met de vraag of mijn dochter mocht blijven slapen. En na verloop van tijd is dat allemaal vlot beginnen gaan. Ze helpt me ook met mijn werk nu”.

“In TG heb ik dan ook mijn schulden kunnen aanpakken. Iemand van de sociale dienst van TG is dan mee geweest naar mijn schuldbemiddelaar. Om die papierberg te helpen in orde maken. Zo kon ik mijn schulden beginnen afbetalen. Kijk, alles is in orde nu”.


(*) Om redenen van privacy gebruiken we fictieve namen

 

(1) De Drugbehandelingskamer (DBK) te Gent fungeert als aparte kamer binnen de rechtbank van eerste aanleg. Dit pilootproject wil de druggerelateerde criminaliteit aanpakken door problematische gebruikers die tegen de lamp liepen de kans te bieden naar de drughulpverlening te gaan via tussenkomst van een liaison. Het DBK-project laat zich inspireren op het Angelsaksische fenomeen van “drugcourts”. In de praktijk komen druggerelateerde rechtszaken in zo’n systeem bij een gespecialiseerde rechter terecht. In tegenstelling tot gewone rechtszaken wordt geopteerd voor een heel betrokken aanpak (i.s.m. met de drughulpverlening) en wordt de beklaagde door dezelfde rechter ook op geregelde tijdstippen gehoord en opgevolgd. De liaison is iemand uit de drughulpverlening die op de rechtbank aanwezig is om je te helpen richting juiste voorziening.

filmpjeimage

Traject van een cliënt

Inschrijven E-zine

Invalid Input

Gelieve akkoord te gaan met onze privacy overeenkomst.
Bekijk de privacy voorwaarden.

drugsindehersenen

drugsinhetlichaam