De Sleutel Logo

VAAR MEE voor het GOEDE DOEL!
Ga naar het inschrijvingsformulier



VAAR MEE voor het GOEDE DOEL!
Ga naar het inschrijvingsformulier



Professionals

Hier vind je info op maat van wie beroepshalve met het thema drugs bezig is. Welke drugspreventie is effectief?  Maak kennis met ons aanbod voor leerkrachten en preventiediensten. Wat is evidence based hulp verlenen? Bekijk ons overzicht van goede praktijken en bruikbare meetinstrumenten.

woensdag 07 september 2016 00:00

Hoe ervaren individueel therapeuten van ons dagcentrum Mechelen de multidisciplinaire aanpak?

Binnen De Sleutel werken we multidisciplinair. Om deze werkwijze te verduidelijken laten we begeleiders uit één van onze afdelingen en disciplines hun verhaal doen.  Hoe beleven zij in de dagelijkse praktijk met cliënten de visie op verslaving van De Sleutel?

Dit maal laten we twee individueel therapeuten aan het woord. Desirée is klinisch psycholoog, deed vorig jaar haar afstudeerstage in het dagcentrum te Mechelen en werkt er nu als individueel begeleidster, een functie waar ze zich goed bij voelt. Floriaan studeerde neuropsychologie. Enkele jaren geleden begon hij als vrijwilliger in het dagcentrum Brugge.Toen er een vacature in Mechelen vrijkwam, solliciteerde hij en kon hij daar aan de slag.

Het biopsychosociale model (BPS) vraagt van de hulpverleners dat ze tijdens de samenwerking méér doen dan elkaar informeren. Je moet tijdens je eigen werk actief rekening houden met het werk dat andere hulpverleners, op andere levensterreinen doen. Hoe ervaren jullie dit?
In dit dagcentrum werken we samen met twee verschillende disciplines: de arts en de individueel begeleider. Tijdens de oriëntatie gebeurt het vaak dat cliënten op de agenda van de arts worden gezet. Op het einde van de oriëntatie bepalen we of er verdere begeleiding door de arts nodig is of dat de individueel begeleider het verdere verloop van de therapie op zich neemt. Onze arts heeft veel ervaring en het gebeurt dat een individueel begeleider een cliënt ook eens  op de agenda van de arts zet, om een extra visie te hebben op het verloop van de behandeling. We ervaren deze samenwerking als constructief en leerrijk.

lucifer familie en vrienden

Het BPS-model stelt ook dat er moet aan gedacht worden dat alle disciplines in voldoende mate aan bod kunnen komen tijdens een behandeling. Is dit volgens uw ervaring zo?
Volgens ons zou dat systematischer mogen ingebouwd worden. Als individueel begeleider moet je voor alle gebieden aandacht hebben. Als we merken dat er iets ontbreekt,  kunnen we de arts inschakelen of een collega vragen om met de context te werken.  We moeten er wel over waken om niet te lang te wachten vooraleer we collega’s inschakelen.

Er zijn verschillende aspecten aan een verslaving: lichamelijke, sociale, geestelijke en contextuele. Wat betekent dat voor jullie werk?
We moeten flexibel zijn. Wanneer een cliënt op gesprek komt, luisteren we vooral naar wat er vandaag op de voorgrond staat: wat zijn de dingen waar hij nu op vastloopt? Dat kan iets psychisch zijn, iets met zijn context, iets financieels, iets praktisch, etc. We hebben aandacht voor alle deeltjes van een persoon zijn leven, we hanteren een holistische aanpak. Daarnaast is het belangrijk om een rode draad in je achterhoofd te hebben die mede de richting bepaalt van het gesprek: deze stuurt bijvoorbeeld onze keuze om een bepaald thema of onderwerp meer uit te diepen.

desiree en floriaan webIndividueel therapeuten Desirée en Floriaan: “Aandacht hebben voor waarden en idealen helpt ook in het opbouwen van een goed contact”

 

Niet elke hulpverlener heeft dezelfde ideeën, verwachtingen, doelen omtrent het hulpverleningstraject. Nochtans is consensus bereiken noodzakelijk. Of niet?
We vinden consensus bereiken belangrijk. De manier waarop we dit aanpakken is door nauw af te stemmen op de vraag van onze cliënt. We vertrouwen erop dat onze collega’s hetzelfde doen. Als iedereen daarin slaagt, is een consensus vanzelfsprekend. In een beginfase van een begeleiding merken we soms dat dit niet vanzelf gaat. In zulke gevallen wordt er vaker overlegd. Het kan gebeuren dat ook verder in de begeleiding aandacht moet gaan naar het bereiken van een consensus. Zo was er een casus van een zoon en een vader, die beiden cliënt waren in ons centrum. De collega die de vader begeleidde sprak me aan dat ik de zoon strenger moest aanpakken. Na overleg bleek dat dit voortkwam uit loyaliteit naar zijn cliënt en dat dit botste met de loyaliteit die ik had voor mijn cliënt. Door te overleggen kregen we meer begrip voor elkaars standpunt.

Van De Sleutel is gekend dat we tijdens de zorg prioritair verandering nastreven. Ook al weten we dat er hier limieten aan zijn. Hoe kijkt u daar tegenaan? 
We inspireren ons op een humanistisch perspectief dat vertrekt van het idee dat de binnenkant van een persoon goed in elkaar steekt. Daar hoef je niet aan te sleutelen. Het zijn de vaardigheden om met die binnenkant om te gaan waar er levenslang kan aan gewerkt worden. Daarnaast is er ook de paradox van verandering die zegt dat je pas kan veranderen als het okay is om niet te veranderen. In de praktijk passen we eerst een veranderingsgerichte aanpak toe, en als dit niet werkt sluiten we aan bij de cliënt door een ondersteunende positie in te nemen. Een speciaal geval zijn cliënten waar verandering wordt opgelegd door externen, bijvoorbeeld justitie. Deze begeleidingen zijn slechts zelden veranderingsgericht. Soms werken we ook contra-intuïtief: een cliënt die bij hoog en bij laag beweert in actie te zitten ervan overtuigen dat hij eigenlijk nog in beschouwing zit, iets wat kan leiden tot meer zelfaanvaarding, ook dit is verandering.

Zingeving is voor elke mens, ook voor de verslaafde persoon, een belangrijk gegeven. Het bespreken van de waarden, idealen die de cliënt wil bereiken,krijgt nochtans zelden een expliciete en systematische plaats in de therapie. Hoe helpt de hulpverlening van De Sleutel in het algemeen en jouw discipline in het bijzonder, om de verslaafde te laten ontdekken wat belangrijk is voor hem in zijn leven en wat hij kan doen om zijn idealen waar te maken?
Bij ons komt dit wel vaak expliciet aan bod. Tijdens het motiverend werken staat het verkennen van waarden en idealen op de voorgrond zodat er cognitieve dissonantie kan ontstaan: bepaalde gedragingen zijn niet in overeenstemming met deze waarden en dit creëert frictie, een frictie die dan gedragsverandering kan bewerkstelligen. Een manier om toegang te krijgen tot die waarden is een cliënt vragen wat hij zou doen, mocht hij over alle tijd, middelen en mogelijkheden beschikken die denkbaar zijn. Aandacht hebben voor waarden en idealen helpt ook in het opbouwen van een goed contact. Alhoewel onze cliënten soms wel eens weinig aantrekkelijk gedrag stellen is het beeld dat je krijgt als je waarden en idealen verkent altijd mooi. Door daarop te focussen is het gemakkelijker om doorheen het onaantrekkelijke gedrag te kijken. Kortom, het helpt ons om onze cliënten graag te kunnen zien.

Er wordt wel eens gezegd dat het belangrijk is dat een verslaafde zijn verslaving “begrijpt”. Hoe staan jullie daar tegenover?
We gaan ervan uit dat je een complex verhaal zoals verslaving nooit echt helemaal kan begrijpen. Het lukt wel om samen met de cliënt te onderzoeken welke plaats verslaving heeft in zijn leven en wat de betekenis en functie van de verslaving is. Een valkuil voor hulpverleners is het te snel willen begrijpen of doorgronden van de verslavingsproblematiek.  Zo dreig je immers te snel te gaan en foute conclusies te trekken. Het is beter om samen met de cliënt aan de slag te gaan in een atmosfeer van gelijkwaardigheid.

Hoop op beterschap, verwachting van welbevinden, op een kwaliteitsvol leven zijn facetten die nadrukkelijk naar voor worden geschoven door de herstelbeweging in de geestelijke gezondheidszorg. Hoe gaan jullie daar mee om?
Mensen die hier komen aankloppen, beleven hun situatie dikwijls als hopeloos en krijgen vaak tegenwind uit hun omgeving. Het is voor hen verfrissend om een begeleider te ontmoeten die hen positief gezind is en wel in een hoopvolle toekomst gelooft. Dit remoraliseren is niet enkel aan de orde bij de aanvang van een begeleiding, maar ook op het moment dat cliënten stappen gezet hebben en botsen op hun kwetsbaarheid. Uitstralen dat een zinvol en bevredigend leven uitbouwen mogelijk is ondanks die kwetsbaarheid, en cliënten daarin hun weg helpen zoeken komen aan bod tijdens de recoveryfase. Daarnaast is het normaliseren van die kwetsbaarheid een must. Denk aan het overbrengen aan je cliënt dat iedereen een kwetsbaarheid heeft,… Dat de enige manier om sterk te zijn is goed zorg kunnen dragen voor je zwakke plekken. Op deze milde manier leren kijken naar kwetsbaarheid kan helend zijn.

Robrecht Keymeulen (september 2016)

Aanverwante info
Maak hier kennis met andere voorbeelden van multiidisciplinair werken binnen De Sleutel

Cliënten geven bij een opname best hun persoonlijke gsm in bewaring

Volg ons op Facebook

Traject van een cliënt

Inschrijven E-zine

Invalid Input

Agenda

September
  • 10
    10:00 Zee-zeildag 2017

    Op zondag 10 september kan u opnieuw deelnemen aan de Zee-zeildag ten voordele van De Sleutel.

    Lees meer

    Link naar website o.m. met reacties van deelnemers van vorige edities.

Oktober
  • 16
    08:45 Open training Unplugged specifiek voor eerste graad te Gent

    Trainingsdag Unplugged (eerste graad) te Gent (van 8u45 - 16u) met follow-up dag op 7 mei 2018

    Inschrijven of vragen? mail naar preventie@desleutel.be

     

     

  • 19
    08:45 Open trainingsdag Unplugged specifiek voor eerste graad te Hasselt

    Open trainingsdag Unplugged (eerste graad) te Hasselt (van 8u45 - 16u) met follow-up dag op 17 mei 2018

    Inschrijven of vragen? mail naar preventie@desleutel.be

     







  • Volledige agenda