De Sleutel Logo

Een OPNAME en MEERDERJARIG?
Bel 09 3606229
Meer info

 



Een OPNAME en MEERDERJARIG?
Bel 09 3606229
Meer info

 



Professionals

Hier vind je info op maat van wie beroepshalve met het thema drugs bezig is. Welke drugspreventie is effectief?  Maak kennis met ons aanbod voor leerkrachten en preventiediensten. Wat is evidence based hulp verlenen? Bekijk ons overzicht van goede praktijken en bruikbare meetinstrumenten.

maandag 29 februari 2016 00:00

Groepswerker speelt centrale rol in crisisinterventiecentrum

De groepswerking is binnen het crisisinterventiecentrum (CIC) het hart en de ziel van de zorg. Samen met een aantal collega’s ondersteunt Jeffrey 7 dagen op 7 de bewoners tijdens hun verblijf. Hiervoor werkt hij samen met andere disciplines. Jeffrey is psychiatrisch verpleegkundige en werkt intussen zo’n 3 jaar als groepswerker. Een gesprek.

Het biopsychosociale model ( BPS) vraagt van de hulpverleners dat ze tijdens de samenwerking méér doen dan elkaar informeren. Je moet tijdens je eigen werk actief rekening houden met het werk dat andere hulpverleners, op andere levensterreinen, doen. Hoe ervaar je die samenwerking?

Jeffrey: De samenwerking met andere disciplines is essentieel om een goed persoonlijk traject tot stand te brengen. We moeten dus gestructureerd informatie aan elkaar overdragen en met elkaar overleggen. En dit in beide richtingen. Als groepswerker in het CIC zijn we vooral bezig met het ondersteunen van de bewoners tijdens hun fysieke ontwenning evenals bij het bereiken van evenwicht en stabilisatie na een crisisperiode. We kijken echter ook verder. We doen tevens gerichte observaties in functie van een advies omtrent een verder traject: welk vervolgprogramma na het CIC past best voor een concrete persoon? We werken dus met de groep (hoe functioneert iemand in groep), maar we doen ook individuele gesprekken, we doen aan sport, geven informatie via psycho-educatieve sessies, enz.

escape hulp

Het BPS-model veronderstelt dat alle disciplines in voldoende mate aan bod komen tijdens een behandeling. Staan we hier nog voor uitdagingen?
Jeffrey: Ik denk dat we in het CIC zowel op biologisch, sociaal als psychologisch gebied onze bewoners heel wat kunnen aanbieden. Op biologisch gebied zijn onze artsen en de psychiater actief. Op sociaal gebied beschikken we over een intaketeam en een sociale dienst.  Als groepswerker (en begeleidend staflid) werk ik op psychologisch gebied in nauw overleg met de psychiater en de psycholoog. Dit alles vraagt om coördinatie: de verschillende disciplines worden door de klinisch coördinator afgestemd, de groepswerkers worden door de groepscoördinator gecoacht.
Typisch aan een crisiscentrum is dat er veel medische, sociale  en psychologische opvolging noodzakelijk is. Onze bewoners waren niet voor niets in crisis: hun situaties zijn dikwijls complex en er moet meestal snel gehandeld worden. Er dient systematisch tussen alle disciplines overlegd en afgestemd te worden. We hebben hiervoor standaardprocedures, maar voor een steeds groter wordende groep cliënten moeten we deze sterk individualiseren. Dit moet zeker in functie van een doorverwijzing want psychiatrische comorbiditeit komt meer en meer voor.

 

groepswerk jeffrey webGroepswerker Jeffrey: “We willen onze mensen aan het denken zetten over wat ze gaan doen in hun verdere leven”

Er zijn verschillende aspecten aan een verslaving: lichamelijke, sociale, geestelijke en contextuele. Waar ben jij meest mee bezig en hoe zit dat dan bij de andere disciplines?
Jeffrey: De groepswerkers hebben altijd een brede focus, wij letten op alle aspecten. Hoe verloopt een ontwenning?  Hoe voelt een bewoner zich? Wat brengt hij tijdens de psycho-educatie? Hoe verhoudt hij zich tot zijn familie, zijn er sociale problemen? We doen ook observaties tijdens de sport. Een groepswerker volgt dus veel op maar geeft ook veel door aan de andere disciplines, die dan individueel een adequate opvolging  geven rond specifieke zaken.

Niet elke hulpverlener heeft dezelfde doelen en verwachtingen bij het hulpverleningstraject. Nochtans is consensus bereiken noodzakelijk. Of moet dat niet altijd? Over welke drempels moet je soms?
Jeffrey: Ik vind dat wij in het CIC meestal op dezelfde lijn zitten. Natuurlijk zijn er specifieke situaties die extra overleg vragen, maar wij hebben de traditie om via overleg tot consensus te komen.  We moeten meestal wel snel reageren. Maandelijks voorzien we extra tijd om moeilijke cases uit te diepen en te bekijken wat we anders zouden kunnen doen of om meningsverschillen uit te klaren. Discussie is ook nodig om tot nieuwe inzichten te komen.
In het CIC bereiken we een breed publiek. We krijgen veel verschillende problematieken binnen. Het gevolg is dat er vaak meerdere wijzen van aanpak bestaan maar evengoed verschillen in zienswijze. De gemakkelijkste weg om tot een consensus te komen is vertrekken van de vraag: wat heeft dit individu het meest nodig? Hoe kunnen we deze persoon het best helpen? 0m dit op te lossen overleggen we overdag met de klinisch coördinator en de coördinator groepswerking, tijdens de avond en in het weekend overleggen we met de klinische permanentie. Zo komen we op één lijn betreffende een concrete aanpak.

Binnen de zorg streven we in De Sleutel prioritair verandering na. Al weten we dat er hier limieten zijn. Hoe kijkt u daar tegenaan? 
Jeffrey: Ondanks het feit dat we werken met een groep, houden we toch rekening met de mogelijkheden en  beperkingen van de individuele bewoner. Daarom is er altijd een afwegen tussen veranderingsgericht en ondersteuningsgericht werken. Deze afweging wordt beïnvloed door de veranderingen die we zien bij ons doelpubliek; niet alleen is er verschuiving in de soort drug die gebruikt wordt, we worden ook meer geconfronteerd met psychiatrische problematiek. De trajecten die mensen nodig hebben zijn divers, onze aanpak is dat ook.

Zingeving is voor elke mens, ook voor de verslaafde persoon, een belangrijk gegeven. Het bespreken van de waarden, idealen die de cliënt wil bereiken, krijgt zelden een systematische plaats in de therapie. Hoe laat  je vanuit de eigen discipline de verslaafde ontdekken wat belangrijk is voor hem in zijn leven en wat hij kan doen om zijn idealen waar te maken?
Jeffrey: Eén van de zaken die we in dit verband doen, is een sessie geven over ‘waarden’. We trachten onze mensen aan het denken te zetten over wat ze willen en kunnen doen in hun verdere leven. Uit zichzelf doen ze dat weinig. We trachten hen te bewegen om na te denken over wat ze belangrijk vinden. We leren hen inzien wat daarvan in het gedrang komt  door hun druggebruik. We laten hen ook stilstaan bij hun doelstellingen. Onze nieuwe psycho-educatieve sessies lenen zich daar goed toe. Mensen hebben daar iets aan. Deze onderwerpen komen trouwens evengoed aan bod tijdens de individuele gesprekken en tijdens de activiteiten in het kader van indicatiestelling.

Het is belangrijk dat een verslaafde zijn verslaving “begrijpt”. Wat is de bijdrage van jouw discipline hierin?
Jeffrey: Doordat bewoners in groep functioneren en feedback krijgen van ons en van elkaar, worden ze zich bewust van zaken die ze daarvoor niet wisten over zichzelf. Daardoor leren ze zichzelf en hun verslaving beter begrijpen. Ze krijgen ook schriftelijke opdrachten om dit uit te diepen. We geven nu ook psycho-educatieve sessies die hen helpen om zicht te krijgen op hun verslaving en op wat de verslaving teweegbracht in hun leven.

gsm plat

Hoop op beterschap, verwachting van welbevinden, een kwaliteitsvol leven,… Het zijn facetten die nadrukkelijk door de herstelbeweging in de geestelijke gezondheidszorg naar voor worden geschoven. Hoe ga jij daar mee om?
Jeffrey: Motiveren en hoop geven zijn essentiële doelen van ons werk. Maar we doen dit op een manier die hen met de voeten op de grond houdt. We moeten realistisch blijven. Er zijn vele valkuilen waar een verslaafde in kan tuimelen. Zoiets kan de motivatie voor een clean leven ondermijnen. Wij kunnen hen leren om  tegenslagen en de emoties die hiervan het gevolg zijn, te verwerken. Iedere bewoner heeft tijdens zijn verblijf wel een moeilijk moment, sommigen in het begin, anderen later. Wij maken hen attent op deze evolutie en leren hen hoe ze er op een  constructieve wijze kunnen mee omgaan. We leren hen ook om te kijken naar latere doelen. Daar kan ook kracht uit geput worden.

Zorgverlenen in trajecten wordt gepromoot, maar overschakelen van ene hulpverlener naar de andere, of verwezen worden naar een nader centrum is voor de cliënt niet altijd evident. Hoe stel je een cliënt gerust?
Jeffrey: In principe willen wij altijd doorverwijzen. We moeten de bewoners goed informeren over de inhoud en werkwijze bij een volgende stap in hun traject. Dat kunnen we alleen maar goed doen als we de sociale kaart grondig kennen. Op die manier verminder je de angst en nervositeit omtrent de volgende stap. Wij gaan ook regelmatig op bezoek bij andere centra om onze kennis op te krikken.

We erkennen dat verslaving een chronisch gegeven is. Dit impliceert o.a. dat als iemand verslaafd is geweest, dit later nog invloed heeft op zijn toekomstige levenswijze. Hoe spreek jij daarover met cliënten?
Jeffrey: Er zijn inderdaad veel bewoners die hervallen en opnieuw bij ons opgenomen worden. Hervallen is pijnlijk, maar je kan er wel veel uit leren. We kunnen hen er laten bij stilstaan dat ze bepaalde zaken anders zullen moeten aanpakken. Verslaving is hardnekkig, maar je moet daar niet fatalistisch mee omgaan. Een nieuwe opname is ook een nieuwe kans.

Robrecht Keymeulen (maart 2016)

 

Lees hier aanverwante info over multidisciplinair werken in De Sleutel

Het risico op verslaving aan zware pijnstillers wordt onderschat

Volg ons op Facebook

filmpjeimage

Traject van een cliënt

Inschrijven E-zine

Invalid Input

Gelieve akkoord te gaan met onze privacy overeenkomst.
Bekijk de privacy voorwaarden.