De Sleutel Logo

Een OPNAME en MEERDERJARIG?
Bel 09 3606229
Meer info

 



Een OPNAME en MEERDERJARIG?
Bel 09 3606229
Meer info

 



Professionals

Hier vind je info op maat van wie beroepshalve met het thema drugs bezig is. Welke drugspreventie is effectief?  Maak kennis met ons aanbod voor leerkrachten en preventiediensten. Wat is evidence based hulp verlenen? Bekijk ons overzicht van goede praktijken en bruikbare meetinstrumenten.

donderdag 05 maart 2015 00:00

“Dankzij samenwerking kunnen we de hulpvraag van de patiënt beter opnemen”

Vermaatschappelijking van de zorg vereist dat de instellingen de deuren opengooien. Iedereen heeft de mond vol van samenwerking, netwerking en trajectwerken. Maar hoe zetten we dit om in de praktijk? Jan Osseel, werkzaam in de VITA, de Verslavingskliniek van St Jan Baptist in Zelzate, kon zich het voorbije jaar herbronnen door mee te gaan draaien in De Sleutel en bij De Kiem. Die uitwisseling resulteerde in een energiestoot. Sindsdien heeft Jan een missie: de residentiële verslavingszorg veel nauwer doen samenwerken met het ambulante aanbod inzake drughulpverlening.

Pleidooi voor verbinding tussen residentiële en ambulante verslavingszorg

Jan Osseel: Als verpleger doe ik in de VITA individuele begeleiding van patiënten. Ik werk op multidisciplinair vlak samen met de artsen, met de psycholoog en met de therapeuten om de hulpvraag van de patiënt zo goed mogelijk in te vullen. Die hulpvraag in een ontwenningskliniek is: “we gaan clean worden”. Maar dat gaat niet alleen, niet zo maar. Het gaat immers over veel meer dan stoppen met een bepaald product te gebruiken. Heel veel levensdomeinen zijn immers geïnfecteerd door dat gebruik, door die verslaving. Die levensdomeinen kan je maar helpen herstellen door er zo veel mogelijk partners bij te betrekken. Om die zaken echt aan te pakken moet je ook het netwerk van de patiënt betrekken; ook buiten de kliniek kijken: mogelijks zijn er ook woon en gezinsproblemen, financiële of juridische problemen, problemen met werk.

medewerker vita 2Het is pas door over het muurtje te kijken dat Jan gemerkt heeft, hoe divers het bestaande aanbod in de verslavingszorg is. Dankzij die openheid leerde hij welke partners er actief zijn en wie er een oplossing kan hebben voor een deelprobleem van zijn patiënten. "Doordat ik heb meegedraaid in jullie ambulant centrum weet ik wat veranderingsgericht werken bij De Sleutel inhoudt. Door in die omgeving te werken, kon ik ervaren hoe De Sleutel op maat van de patiënt werkt. De individuele begeleiding kan er van persoon tot persoon sterk variëren. Ambulant zijn er minder drempels om de hulpvraag van de patiënt  aan te pakken, mede dankzij samenwerking met partners. Denk aan  CAW, OCMW, diensten voor mensen met een beperking zoals de Dienst Ondersteuningsplan (D.O.P.) in Oost-Vlaanderen. Dankzij het werk in het dagcentrum zie ik de verslavingszorg nu veel ruimer", zo vervolgt Jan.

Hoe is de uitwisseling met het Dagcentrum De Sleutel Gent ontstaan?

Jan Osseel: Na 20 jaar werken in een zuivere opname-omgeving zocht ik verruiming, had ik nood aan nieuwe zuurstof. Er is reeds heel veel kennis en wetenschap aanwezig in de VITA, maar ik ontdekte een nieuwe bron dankzij het werk in jullie dagcentrum. Die ervaring in een ambulante setting bezorgde me een ongelofelijke energiestoot. En dankzij die uitwisseling (eerder was er ook een omgekeerde uitwisseling van iemand uit het dagcentrum naar de VITA, lees meer) kunnen we die wetenschap nu delen, kunnen we die knowhow beter op elkaar doen aansluiten. Vandaag is er een pad aangelegd tussen jullie ambulante werking en onze residentiële werking. Dat zorgpad kan nu verder uitgebouwd worden ten voordele van de patiënt. In een ziekenhuis volgt de patiënt het voorgeschreven programma, in een ambulant programma ga je veel meer mee met de patiënt, kan je inspelen op dat specifieke leefmilieu, op tempo van de patiënt. Het is meer op maat, niet vrijblijvend, ook minder bedreigend omdat er minder structuren zijn.

Jan vertelt met vuur over het outreachende werk dat hij kon doen in het dagcentrum. Een cliënt met gezondheidsproblemen naar de huisarts begeleiden. Eenmaal hersteld, samen naar een betere woonst uitkijken. Andere mensen uit de omgeving hierbij betrekken... "Dat outreachende is veel sterker in de ambulante werking van De Sleutel aanwezig in vergelijking met onze residentiële werking. Ondanks de pogingen rond vermaatschappelijking van de zorg (art 107) zitten we hier nog met een eilandstructuur. De zorg stopt te veel aan de deur van het ziekenhuis (Je gaat naar een ziekenhuis om te genezen ; als je buiten komt, ben je genezen). Die klassieke methodes zijn niet van vandaag op morgen aangepast. Het moet een gewoonte worden om samen te werken, meer proberen die brug te maken met het ambulante. Die verbinding maken is noodzakelijk. Hoe het in de praktijk moet, is nog niet altijd duidelijk. Vandaag is het meestal de ambulante sector die doorverwijst naar de residentiële. Het zou goed zijn, mochten we die verwijzer ook verder betrekken in het programma dat ze hier volgen: dat zijn belangrijke vertrouwenspersonen die veel ondersteuning kunnen bieden", zo stelt Jan Osseel.

jan osseel 003 uitnedewebJan Osseel werkt intussen zo’n 15 jaar op de behandelingsafdeling van de VITA, die sinds 2008 is omgebouwd tot een echte ontwenningskliniek, aanvankelijk met 30 bedden, recent uitgebreid tot 45 bedden.

"Bij een verwijzing vanuit het dagcentrum De Sleutel naar de VITA, begeleiden de mensen van De Sleutel de cliënt soms naar Zelzate bij een opname. Op die manier krijgen medewerkers van de Sleutel meer inzicht in het opname programma van de VITA, delen we kennis. Tijdens de intake kunnen we bovendien meteen afspreken zodat jullie begeleiding betrokken blijft tijdens de opname. Dat heeft als meerwaarde dat we bijvoorbeeld tijdens moeilijke momenten kunnen overleggen. En op het moment dat de opname hier achter de rug is, kan de cliënt dan weer vlotter ambulant verder ondersteund worden. Door ons netwerk met experts uit te breiden wordt het veel makkelijker om oplossingen te zoeken: nu weet ik tijdens patiëntenbesprekingen al meteen dat ik voor vraag a of b terecht kan begeleider x of y, dankzij die inwerkperiode in jullie dagcentrum. Op die manier kom je tot betere gedeelde trajecten, kan je casussen overleggen", zo weet Jan nu uit ervaring.

Casus

Artem (*), afkomstig uit Albanië, haakt na wat shoppen tussen verschillende drughulpcentra uiteindelijk aan in het ambulant centrum De Sleutel te Gent. Via het dagcentrum wordt hij doorverwezen voor een opname (in een ziekenhuis). Er wordt een TBC-test gedaan en Artem blijkt positief te zijn. Hij gaat meteen over tot ontslag. Hierna komt Artem niet meer terug naar het dagcentrum. Het ziekenhuis meldt wel het ontslag aan het dagcentrum. Wegens potentiële besmetting is dit een gevaarlijke situatie. De cliënt is zoek. Via het netwerk van het dagcentrum kan Artem worden opgevist. De arts van het dagcentrum De Sleutel verwijst de cliënt in overleg door naar het gespecialiseerde mobiel medisch centrum in Baudelopark. De begeleider pikt Artem thuis op en gaat mee op gratis consult bij de dokter. De foto’s wijzen uit dat Artem geen actieve TBC-besmetting heeft. De ambulante begeleiding kan worden hervat.

(*) Om redenen van privacy gebruiken we een fictieve naam

 

Jan Osseel: Als je outreachend werkt, haken cliënten ook veel vlotter aan. Je krijgt een andere therapautische relatie. Als begeleider word je dan die persoon die hen helpt in het uitbouwen van hun netwerk, die hen helpt bij het oplossen van problemen. Ze zijn je dankbaar omdat je ervoor zorgt dat ze goed verwezen werden, omdat je een goedkope oplossing gevonden hebt. De cliënt voelt echt dat je ondersteunt op veel kwetsbare levensdomeinen. En het is pas als de échte problemen aangepakt zijn dat iemand vatbaar wordt voor een therapie, dat de zorg van een begeleider effectief zal worden”.

Jan herinnert zich een cliënt die zich heel erg zorgen maakte om zijn juridische toestand. Tot Jan zelf contact opnam met de griffie. Door zo’n kleine interventie kon hij een enorm verschil maken, zeker toen bleek dat het voorval geseponeerd werd.


Patiënt/cliënt staat centraal

medewerker vita webJan Osseel: Telkens iemand zich aanmeldt met een nieuwe hulpvraag (help mij van de drugs), realiseer ik me hoe moeilijk het is. Je wil die hulpvraag zo goed mogelijk invullen. Maar eigenlijk weet je: Ik kan dat niet alleen. Vandaar het belang dat ik hecht aan het maken van de link tussen het ambulante en residentiële. We moeten hierin alle partners zoveel mogelijk betrekken. Ik werkte ook enkele maanden voor het CAT-project van De Kiem. Dat was eveneens een vruchtbare samenwerking. Daar is evenveel knowhow. En ook daar wil men de brug maken… Er is immers een win-win als we allen beter samenwerken.  Door mijn ervaring en de vele aanmeldingen die ik gedaan heb, heb ik gemerkt dat je de hulpvraag niet alleen kunt opvangen. Als je hierover praat met mensen uit de sector, wordt dit overal beaamd. Met een ruimer netwerk kan je gewoon beter richting geven aan de begeleiding van een patiënt. Als we de knowhow delen kunnen we de zorgpaden verbreden en versnellen.

 

Casus

Fabrice (*) komt reeds een aantal maanden op gesprek in het dagcentrum. De laatste tijd merken we dat hij fysiek achteruitgaat. De verpleger signaleert lichte koorts die niet voorbijgaat. De opvolging leert dat dit niet te wijten kan zijn aan gebruik. Het dagcentrum zorgt ervoor dat Fabrice met de begeleider naar de huisarts kan gaan. Daar wordt een diagnose gesteld en wordt doorverwezen naar een specialist. Op die manier wordt een longprobleem tijdig gedetecteerd en werd Fabrice uiteindelijk gered van een longabces.

(*) Om redenen van privacy gebruiken we een fictieve naam

 

“Samen werken we beter"

Jan Osseel: Dankzij die uitwisseling in het dagcentrum De Sleutel te Gent heb ik gemerkt dat ik nog veel te leren had. We leveren allemaal kwalitatief hoog werk. Maar op ons eiland mankeren we een stukje. Op “het clean worden” wordt in een ziekenhuis enorm veel energie verstookt. Gedurende mijn werk in De Sleutel heb ik geleerd dat we meer aandacht moeten besteden aan die andere levensdomeinen. Het residentiële aanbod is voor de patient niet altijd even transparant. Een dagcentrum kan daarbij helpen. We moeten extra investeren zodanig dat er op het einde van een residentieel parcours vlotter aansluiting wordt gemaakt met een ambulant parcours om de zorg te continueren. Daar hebben we soms te weinig aandacht voor. Het mag niet stoppen bij een genezen-verklaring op het einde van een programma. We moeten dat samen opvolgen in het belang van de patiënt. Ik droom er dan ook van om dat ambulante en residentiële dichter bij elkaar te brengen: die knowhow moeten we beter delen door elkaar in onze werking te betrekken. Hoe groter onze competenties, hoe beter voor de cliënt/patiënt. Ons motto is niet voor niets “Samen worden we beter”. Dat kan perfect aansluiten met jullie visie rond “Mensen Kansen Groeien”.

Paul De Neve

 

aanverwante info : Vermaatschappelijking van de zorg








Jongeren die experimenteren met drugs weten wat ze doen

Volg ons op Facebook

filmpjeimage

Traject van een cliënt

Inschrijven E-zine

Invalid Input

Gelieve akkoord te gaan met onze privacy overeenkomst.
Bekijk de privacy voorwaarden.