De Sleutel Logo

Een OPNAME en MEERDERJARIG?
Bel 09 3606229
Meer info

 



Een OPNAME en MEERDERJARIG?
Bel 09 3606229
Meer info

 



vrijdag 05 maart 2010 00:00

Hoe vermijd je als ouder dat je verslaafd raakt aan zorg?

Psychotherapeute Lut Storms werkt al meer dan 10 jaar met ouders en verwanten van druggebruikers (1). Vanuit een grote betrokkenheid en een oeverloos respect voor de moeilijke weg die ouders van verslaafde kinderen te gaan hebben, schreef ze volgende brief.

Een brief aan ouders van verslaafde kinderen

Psychotherapeute Lut Storms werkt al meer dan 10 jaar met ouders en verwanten van druggebruikers. Zij heeft daarbij veel aandacht voor het verhogen van de weerbaarheid van ouders, het herkennen en ondersteunen van het rouwproces, het leren hanteren van emoties, het herkaderen van schuldgevoelens en het niet-oordelend leren kijken naar hoe ouders zorg verlenen aan hun verslaafde kinderen en wat daarvan de effecten zijn.  Daarnaast pleit ze er steeds voor om aandacht te geven aan de niet-gebruikende kinderen.

Beste ouders,

Onlangs hoorde ik een moeder van een zwaar zieke baby zeggen: 'Als ze het haalt, dan wil ik nog altijd een groot gezin.  Maar als het niet zo is, wil ik geen kinderen meer.  Want  zòveel pijn als ik nu voel, wil ik nooit meer meemaken.  Nooit meer.'  Een uitspraak die aantoont hoè kwetsbaar we zijn in onze kinderen.  Als ons kind pijn heeft, lijden we mee.  Als het met ons kind niet goed gaat, gaat het met ons niet goed.  We krijgen dat met de conceptie van onze kinderen gewoon mee...  Hoe meer het met een kind mis gaat, hoe meer een ouder zich zorgen maakt.  En dat is heel normaal. 

Dat maakt het leven heel zwaar voor ouders van een verslaafd kind.  Op een bepaald moment merk je dat 'er iets mis is'.  Je kind gebruikt drugs, drinkt zich lazarus, gokt, of kan niet zonder internet, ... Je durft het amper onder woorden brengen, pas als het uitgesproken is, wordt het echt, maar je weet het wel: mijn kind is verslaafd.  Voor het zover is, heb je al heel veel gepiekerd, getwijfeld, gezocht, geruzied en vooral je heel schuldig gevoeld.  Je staat er mee op en je gaat er mee slapen.  Het is er altijd: je schrik, je bezorgdheid, je wanhoop.  Je wil dat het stopt, je wil je kind redden, ten allen prijze.  Letterlijk soms.  Sluipenderwijs is je leven herleid tot één ding: de verslaving van je kind.  Je zit er zelf in gevangen.  Je bent niet meer bezig met partner zijn, moeder of vader van je niet-verslaafde kinderen, vriend of vriendin, dochter of zoon van jouw ouders, je bent alleen nog ouder van je verslaafd kind.  Daar draait alles om.  En je beseft het niet.   Je beseft niet hoè immens de verslaving van je kind je leven bepaalt.  Je bent het bezig zijn met dat verslaafde kind zo gewoon geworden, dat je je niet meer voorstelt dat het anders kan. 

Vrienden of familie zeggen: 'Denk toch ook eens aan jezelf!  Je vergooit je leven voor dat kind.'  'Ja, je hebt gelijk.' Zeg je.  En je denkt: wat weet jij ervan?  Ik kan toch niet anders, het is mijn kind! Zonder het ook maar in overweging te nemen, leg je het naast je neer.

(Overigens: zeg jij dat eigenlijk ook niet tegen je kind?  'Stop daar toch mee, je vergooit je hele leven!'  En je kind antwoordt: 'je hebt gelijk', en denkt: wat weet jij ervan?)

Je had jezelf voorgenomen dat je nooit meer geld zou geven, echt, nooit meer.  Maar je dochter was bedreigd door haar dealer,  die eiste nog dezelfde dag zijn geld of hij zou haar in mekaar slaan.  Je gaat overstag, de laatste keer dan.  En je denkt: ik kan toch niet anders, het is mijn kind!

(Overigens: gaat dat ook niet zo bij je kind?  Deze keer blijf ik er af, echt!  En er is altijd wel een reden waarom dat net niet lukt.)

Het mechanisme is hetzelfde.  Zoals bij je kind de middelen het hebben overgenomen, zo heeft in jouw leven de zorg het overgenomen.  Vandaar dat we spreken over "zorgverslaving". 

Vaders en moeders van verslaafde kinderen die op geen enkel moment in de zorgverslaving terecht komen, zijn uitzonderingen die de regel bevestigen.  Het is vrijwel niet te vermijden.  Omdat de zorg om je kind zo groot is, en zo terecht: het kàn echt slecht aflopen met je kind.  Die zorg is reëel.  Je wil, terecht, als ouder geen toekomstperspectief voor je kind van: een zwervend bestaan, hersenfuncties naar de vaantjes, emotionele ontwikkeling die ophoudt, om nog maar te zwijgen van prostitutie, aids of een overdosis.  Als je als ouder dàn nog niet bezorgd mag zijn, wanneer dan wel? 

Alleen: veel van de zorg die je geeft, is dweilen met de kraan open.  Bovendien geldt ook bij deze verslaving: het wordt altijd meer en meer en meer, de grenzen worden telkens weer verlegd.  Je belt bv. naar de school dat je zoon ziek is, terwijl  hij alleen maar niet kan functioneren omdat hij zo"n kater heeft.  Je doet het met de beste bedoelingen: 'als ze hem ook nog van school sturen, heeft hij geen enkele kans meer.'  En je beseft niet dat je daardoor de verantwoordelijkheid voor de effecten van zijn verslaving op jou neemt.  Waardoor de noodzaak om ermee te stoppen bij hem minder voelbaar is. 

Hoeveel zorg je ook verleent, je kind gaat er niet minder om gebruiken.  Dus ga je nog meer je best doen, en nog meer en nog meer.  Op de duur zie je door de bomen het bos niet meer.  Het is een harde les: te weten komen dat  je als ouder je kind niet van de verslaving af kan halen.  Wat je wèl kan: invloed uitoefenen op zijn, haar gedrag.  (Doen stoppen kan niet, bij jou thuis niet drinken bv. wel).

Ouders van verslaafde kinderen krijgen hierdoor een bijna onmenselijk zware opdracht in het leven. Ouders moeten een weg zoeken in: afkomen van de zorgverslaving en toch een vorm vinden om betrokken te blijven, houden van en die liefde om mogen zetten in daden.  Daar is geen pasklaar antwoord op: elke ouder en elk ouderpaar moet daar een eigen weg in zoeken.

Als je beslist: 'ik wil terug een leven krijgen waarin ik kan genieten, waarin er ruimte is voor meer dan alleen zorg om mijn verslaafd kind', dan moet je loskomen van de idee dat er maar één manier is om dat te bereiken, namelijk dat je kind stopt met de verslaving.  Die beslissing is aan je kind, en niet aan jou.

Een andere weg kan zijn dat je jezelf weer toestaat dat je wereld terug groter wordt dan de verslaving van je kind.  Hoe jij je voelt laat je niet langer afhangen van wat je kind doet met zijn of haar leven.  De verantwoordelijkheid voor jouw geluk leg je niet meer bij het kind 'ik kan maar gelukkig zijn als jij afkickt', maar je neemt je geluk terug in eigen handen. Het is voor een kind nooit te doen: verantwoordelijk zijn voor het gelukkig voelen van de ouders, ook niet voor een verslaafd kind.

Of nog: de verantwoordelijkheid voor de verslaving niet meer bij jou houden 'ik moet ervoor zorgen dat mijn kind ervan af raakt', maar die verantwoordelijkheid bij het kind laten.

Ik weet dat het véél moeilijker is dan het klinkt.  En toch is het een sleutel.  En ik weet ook dat het wellicht niet in één keer toegeëigend is: net zoals je kind wellicht meer dan één afkickpoging nodig heeft om clean te kunnen blijven, zo zal jij waarschijnlijk òòk meer dan één poging nodig hebben om uit de zorgverslaving te kunnen blijven.

Het is een proces van vallen en opstaan. 

Wat ook goed kan helpen: ga de relatie met je niet gebruikende kinderen terug ten volle aan.  Als je met je niet-gebruikende dochter gaat shoppen, sta jezelf niet toe om over het gebruikende kind te beginnen praten, hou je aandacht bij dit kind.  Als de gedachte 'als we dit nu toch eens met ons drieën zouden doen' opkomt , zeg dan categoriek 'stop' tegen jezelf. 'Straks kan dat wel weer, nu wil ik er voor deze dochter helemaal zijn'.  Je zal merken hoe helend het is voor jullie allebei.

Het vraagt ook om te durven rouwen om het kind dat er niet meer is. Het kind dat je kende is er niet meer, de verslaving heeft de touwtjes in handen. Rouwen is pijnlijk, doet iedereen op een eigen manier en in zijn, haar eigen tempo.  Rouwen vraagt tijd.

Een rouwproces dat voldragen is, mondt uit in aanvaarding.  En dat is iets anders dan goedkeuren!  Je hoeft nooit, echt nooit, je goedkeuring te geven aan de verslaving van je kind.  Wat wel te bereiken is:  aanvaarden dat het is wat het is.  'Ik ben een ouder van een verslaafd kind, ik heb het niet in de hand of het ooit weer goed komt met mijn kind, dat is een onzekerheid die onzegbaar pijnlijk is om mee te maken, en ik wil daarmee leven, niet enkel overleven, ik kàn daar ook mee leven.'  De pijn en het verdriet gaan niet weg, ze overheersen alleen niet meer zo.  Je kan het dragen. 

Paradoxaal genoeg begint er dan iets te veranderen. Je kan als ouder weer zin in dingen krijgen, je kan ook weer blij zijn, er komt meer energie.  En soms, soms, kan er dàn ook iets gaan veranderen  bij je verslaafde kind.  Zoals de verslaving van je kind jouw zorgverslaving heeft opgeroepen, zo kan jouw stoppen met je verslaving bij het kind ruimte scheppen om ook te kunnen stoppen of minstens veel meer de verantwoordelijkheid voor de effecten van de verslaving te dragen.  Want je zorgverslaving houdt je kind klein en afhankelijk.  Maar of je kind die kans ook neemt, daar krijg je geen garantie op. 

Ik wens jullie met heel mijn hart toe dat het jullie lukt.

Lut Storms

Reageer via redactie@desleutel.be 

 

(1)in samenwerking met de Landelijke Stichting Ouders en Verwanten van Druggebruikers in Nederland

 

 

filmpjeimage

Inschrijven E-zine

Invalid Input

Gelieve akkoord te gaan met onze privacy overeenkomst.
Bekijk de privacy voorwaarden.

Agenda

December
  • 18
    19:30 Recoverygroep Mechelen

    Groepswerking voor mensen met een verslavingsproblematiek die tijdens en/of na hun behandelperiode graag contact willen hebben/houden met lotgenoten.

    Waar:?
    Dagcentrum De Sleutel, F. De Merodestraat 20 te Mechelen

    Wanneer? op woensdagen telkens om 19u30.  Er is een sessie op woensdag 18/12 en op 15/1, 29/1, 12/2, 26/2, 11/3, 25/3, 8/4, 22/4, 6/5, 20/5, 3/6, 17/6, 1/7, 15/7, 29/7, 12/7, 26/7, 9/9, 23/9, 7/10, 21/10, 4/11, 18/11, 2/12, 16/12, 30/12

    Kostprijs per sessie : 2 euro (drankje inbegrepen)

    Meer info

Januari
  • 15
    19:30 Recoverygroep in Mechelen

    Groepswerking voor mensen met een verslavingsproblematiek die tijdens en/of na hun behandelperiode graag contact willen hebben/houden met lotgenoten.

    Waar:? Dagcentrum De Sleutel, F. De Merodestraat 20 te Mechelen 

    Wanneer? op woensdagen telkens om 19u30.  Er is een sessie op woensdag 15/1, 29/1, 12/2, 26/2, 11/3, 25/3, 8/4, 22/4, 6/5, 20/5, 3/6, 17/6, 1/7, 15/7, 29/7, 12/7, 26/7, 9/9, 23/9, 7/10, 21/10, 4/11, 18/11, 2/12, 16/12, 30/12

     

    Kostprijs per sessie : 2 euro (drankje inbegrepen)

    Meer info

  • Volledige agenda