De Sleutel Logo

Familie en vrienden

Op zoek naar tips voor iemand die dreigt in de problemen te raken? Welke tips geven we aan partners van gebruikers? Of zoek je info over zelfhulpgroepen? Hier bundelen we info op maat van de omgeving van de gebruiker. Lees hier ook hoe een behandeling bij ons verloopt.

donderdag 15 juni 2017 00:00

‘Een mama horen zeggen dat ze niet durft praten over het druggebruik van haar zoon doet pijn’

Eind mei ging Joke met pensioen. Sinds 2000 deelde ze lief en leed met de ambulante werking van De Sleutel in de provincie Antwerpen, eerst in dagcentrum Mechelen en sinds 2007 in Antwerpen.  Joke bruist van energie en denkt helemaal niet aan ophouden.  Verslag van een goed gesprek in het typische restaurant ‘de 7 schaken’ in Antwerpen.

Joke steekt meteen van wal met een waarschuwing: ‘Ik zal oprecht zijn!  Weet dat alles wat ik zeg recht uit het hart komt, oprecht is, vanuit een groot engagement voor mijn werk, mijn cliënten en mijn collega’s.’ Joke, gepassioneerd en kwiek, neemt geen blad voor de mond.  Dat heeft ze nooit gedaan in De Sleutel.  Zo betaamt het ook een echte professional, die doorheen haar professionele loopbaan actie combineerde met reflectie, werk en ervaring verbond met leren. Getuige hiervan haar indrukwekkend cv.  De eerste professionele stappen zet ze in de verpleegkunde in Nijmegen, op 43 jaar studeert de mama van 3 kinderen af als klinisch psychologe aan de VUB en vanaf dan volgt ze in sneltreinvaart diverse opleidingen gaande van systeemtherapie tot supervisie-intervisie-coaching over psychodiagnostiek, interculturele diagnostiek, hypnotherapie, mediation en EMDR.  Een leven van werken en reflecteren.  En ze voegt eraan toe : ‘ik heb het allemaal op eigen kosten gedaan’, waarmee ze ontegensprekelijk de vinger legt op een pijnlijke wonde: het opleidingsbudget van De Sleutel is te laag, spijtig voor een organisatie die ‘Mensen – kansen – groeien’ in het vaandel draagt.

Aan de basis ligt haar passie voor de cliënt.  ‘Ik ben gefascineerd door iedere mens, steeds opnieuw. Cliënten hebben mijn leven ingekleurd’. Joke breidt dus gestaag haar werkingsgebied uit van de pure verslaving naar ADHD, trauma, bipolaire stoornissen, borderline, autisme.  ‘Damien’, zegt ze.  ‘De Sleutel moet veel meer naar buiten komen met zijn grote expertise in de dubbel diagnose.’ Hier is zoveel kunde, ervaring en kwaliteit. En professionele verwijzers rondom ons weten het niet.’

 71A5983 webFoto: Filip Van Roe

Joke is niet gerust in de toekomst van de hulpverlening : zij ziet een (te) grote inmenging van het politiek en economisch denken.  Ze is niet te spreken over de strapatsen van de Antwerpse beleidsploeg [1]. Ze maakt zich ook druk over de grote financiële druk op de schouders van de hulpverlener : ‘hulpverlening mag gerust opbrengen, maar geld mag nooit het uitgangspunt of de essentie van hulpverlening zijn’.  Iets ruimer, breed maatschappelijk is Joke duidelijk bedroefd over het stigma dat heerst over de problematiek van verslaving, en de mensen met een verslavingsproblematiek.  ‘Als ik een mama hoor zeggen dat ze met haar vriendinnen niet durft te praten over het druggebruik van haar zoon, doet me dat pijn’. 
Hier ziet ze een rol weggelegd voor De Sleutel : ‘de visie van ‘mensen – kansen – groeien’ is fantastisch. Wij werken veranderingsgericht, brengen mensen op vele diverse levensdomeinen in beweging, wij maken het verschil in het leven van veel mensen. Dat doen we niet door een duidelijk doel voorop te stellen waarnaar de cliënt moet streven.  Dat doen we wél door de cliënt te helpen in beweging te komen, door zijn copingmechanismen in vraag te stellen, te doorbreken en alternatieven voor te stellen’. Centraal in haar aanpak staat het ruimte geven aan de cliënt, het aanreiken van nieuwe perspectieven, het in beweging krijgen van de cliënt. 

Joke doorspekt haar verhaal met vele voorbeelden van cliënten die ze doorheen haar 17-jarige loopbaan in De Sleutel heeft gekend.  In de verhalen valt op hoezeer zij werkt aan het versterken van de autonomie, de aanwezige krachtbronnen van de cliënten, en de mogelijkheden vanuit de context aanspreekt.  ‘De cliënt bereikt zelfwaarde door zijn eigen lot in handen te nemen. Als hulpverlener ondersteun je dat best en neem je niet over.’ Zij schaart zich volmondig achter de werkmethodiek van De Sleutel. De structuur van werken met intake, afname van de europ-asi-vragenlijst en beeldvorming over de diverse leefgebieden, vindt Joke heel stevig en best ok. De europ-asi geeft eveneens aan waar het wél goed gaat in het leven van de cliënt en waar zijn kracht(en) ligt. Met alle verkregen informatie uit de oriëntatie en het beeld van de cliënt wordt er in het multidisciplinair team bekeken wat de aangewezen behandeling voor deze cliënt zou zijn. ‘Ikzelf sluit steeds aan bij de situatie van de cliënt op dat moment en aan zijn vraag/behoefte’, stelt ze.

Joke is behoorlijk trots op De Sleutel: ‘we staan ergens  voor!  Hier werken heel wat betrokken, geëngageerde, fijne mensen die heel wat weten en kunnen.  De kwaliteit van werken is hoog.’  En dan komt de onvermijdelijke kritische noot: ‘ik vraag mij af of directie beseft wat voor goud en diamant De Sleutel in huis heeft.’ Ze ervaart immers nog steeds een grote afstand tussen directie en medewerkers.  ‘de medewerker voelt zich niet gehoord, er wordt nog te veel top-down beslist, er mag best meer gezorgd worden voor de medewerkers.’

Zo is er nog een pijnpunt. oke heeft moeite met de huidige relatie met het justitie-apparaat. Ze vindt het niet juist dat ingeval een justitie-cliënt verschillende keren niet komt opdagen op zijn afspraak, de kosten voor rekening van De Sleutel zijn. ‘Deze absenties worden eveneens doorberekend in onze caseload wat de werkdruk nog meer doet stijgen. Justitie dient zijn cliënten die zich niet aan de afspraak houden te sanctioneren. Dat is geen taak voor de hulpverlening!"

Kennis en ervaring verrijken haar zorgzaamheid. Niet verwonderlijk dat Joke een beetje de mama is van het centrum, alleszins een referentiepunt voor de jongere collega’s in moeilijke cliënttrajecten.  Vergis u niet : Joke kan boos uit de hoek komen, zeker als cliënten herhaaldelijk niet opdagen op de afspraak.  Ze gaat voluit voor de hoogste kwaliteit van behandeling, maar verwacht ook een engagement van de cliënt: hulpverlening is niet vrijblijvend…

Het gesprek duurt een kleine 2 uur en verveelt geen enkele seconde. Joke overtuigt door haar authenticiteit.  Ze kijkt de wereld met grote, verwonderde ogen aan, en zet zich met grote passie in. Of er ook iets is dat haar niét interesseert, luidt mijn laatste vraag. Zonder nadenken floept het eruit:  ‘voetbal, dat interesseert me geen moer’. 

Damien Versele (juni 2017)

 

[1] Die kelderde vorig jaar met haar tenderinitiatieven volledige werkingen binnen het Antwerpse zorglandschap en schroefde deze maatregel recent terug om plaats te maken voor een grote beleidsonzekerheid met vele nadelige gevolgen voor professionele hulpverleners.

 

Verslaving is een ziekte

Volg ons op Facebook

Inschrijven E-zine

Invalid Input

Agenda

Februari