De Sleutel Logo
vrijdag 30 september 2011 13:44

Visie op verslaving en de behandeling van personen met een verslaving

Written by  Paul De Neve
Rate this item
(0 votes)

1. Inleiding
2. Over verslaving

Inleiding

Hoe kijken we binnen onze organisatie naar de persoon die kampt met een verslaving? Hoe helpen we die persoon naar zichzelf te kijken? Hoe spreken we over hem / haar met onze partners? Welke behandeltraject zetten we samen uit? Hierna leest u de gebalde visie waarin we duidelijk maken waar we binnen De Sleutel voor (willen) staan. Via bijgaande links onderaan kan u meer lezen over de diverse bouwstenen van deze visie.

Onze visie bevat volgende kernelementen
o We werken met de cliënt naar verandering
o We bekijken verslaving als een chronische aandoening
o We bekijken verslaving vanuit het bio-psycho-sociale-ethische model: we hanteren een integrale aanpak en kijken naar de persoon rekening houdende met alle levensdomeinen
o We bepalen in nauw overleg met de cliënt het te volgen traject (evenwaardig)
o We houden maximaal rekening met de kwetsbaarheid van de cliënt en accepteren dat groei/verandering steeds individueel bekeken moet worden

Terug naar overzicht

Over verslaving

Verslaving is een laatste fase in een proces dat startte met experimenteel gebruik, evolueerde tot regelmatig gebruik en tot problematisch gebruik. Tijdens deze eerste fasen zijn specifieke strategieën geïndiceerd zoals o.a. preventie, vroeginterventie en kortdurende interventies. In de laatste fase waarin iemand zijn autonomie verliest t.a.v. verslavende middelen, toont zich vaak ook een chronisch verloop. Dit heeft effect op de wijze van behandelen. Deze tekst handelt over deze fase in het  verslavingsproces.

We sluiten ons aan bij de huidige stand van zaken in de wetenschap die verslaving beschouwt als een chronische ziekte. Om te genezen van een ziekte is behandeling nodig waarin hulpvrager en hulpverlener elk verantwoordelijk zijn voor een actieve bijdrage in dit herstelproces. Binnen De Sleutel worden hulpverleners ook geconfronteerd met personen in deze chronische fase.

We onderscheiden vier aspecten van hulpverlening in het veranderingsproces, het zogenaamde 4R-en model.

Eerst creëren we vertrouwen, zaaien we hoop, brengen we perspectief aan, motiveren we. Bezorgdheid en betrokkenheid vormen de basis van een goede therapeutische relatie en geven hoop. Globaal kunnen we deze fase omschrijven als Remoralisatie. Nadien behandelen we de eigenlijke verslaving zelf (het niet kunnen stoppen met innemen van schadelijke producten), dit wordt Remediatie genoemd. We werken echter niet alleen op de verslaving, we trachten ook het functioneren op verschillende leefgebieden te verbeteren: dit is Rehabilitatie.

omarming(foto http://www.flouartistiek.be/)

Het uiteindelijke doel is dat de cliënt zijn autonomie herwint, dit noemen we herstel of Recovery.

In de chronische fase van een ziekte zijn er neuro-biologische veranderingen vast te stellen.  Deze leiden tot ernstige beperkingen in het dagelijks functioneren van het individu op diverse levensterreinen: de lichamelijke gezondheid, het emotioneel en cognitief functioneren en het sociale leven. Daarenboven kan deze beperking zich manifesteren in een gebrek aan zingeving. We houden hier tijdens de behandeling van verslaafde personen rekening mee.

Het bio-psycho-sociale model houdt ons voor dat we een perspectief moeten bieden aan personen met een verslaving. Dit perspectief situeert zich binnen een ethisch kader van waarden en normen dat zin geeft aan het leven van dit individu. Onze interventies zijn tezelfdertijd gericht op het biologische aspect, op de psychologische beleving, op de sociale en relationele dimensie maar evenzeer op de zingevingsaspecten.

Het model houdt multidisciplinariteit in. We vragen aan de hulpverleners om elk vanuit hun eigen discipline samen te werken in een geest van vertrouwen en open communicatie. De verschillende disciplines gaan op respectvolle wijze in interactie met elkaar. De Sleutel houdt er rekening mee dat dit aspect veel afstemming en organisatie met zich meebrengt.


Het chronisch aspect impliceert voor de hulpverlener dat hij in een traject werkt. De specifieke interventies van de modules sluiten tijdens het verloop van het proces aan op andere modules die door andere hulpverleners kunnen aangeboden worden.

Daarnaast heeft de hulpverlener de verantwoordelijkheid om hoop te geven aan het verslaafde individu. In overleg met de hulpvrager streven wij gezamenlijk bepaalde doelstellingen na via gestructureerde interventies.

cirkel

In een hulpverleningstraject kan er een spanningsveld zijn tussen wat nog kan en wat niet meer kan. Niet iedereen zal dus in staat zijn om de einddoelen van abstinentie en herstel te bereiken. In ons streven naar verandering aanvaarden we deze kwetsbaarheid.

Het doel van de behandeling is dat het individu zijn autonomie terugwint, in de mate van het mogelijke.

Deze visie is niet vrijblijvend. We willen erover waken dat ze terug te vinden is in onze interventies, in onze modules en in de structuur van onze organisatie.

Koen Dhoore (juni 2011)

 

 

Lees meer over de bouwstenen van deze visietekst via bijgaande links

Verslaving, een chronische problematiek
Iedereen Chronisch?
Hulpverlening voor verslaving binnen het bio-psycho-sociale model: wat houdt dit in?
Personen met een verslaving door een bio-psycho-sociale bril bekeken. Evidentie op basis van profielkenmerken
Trajectwerken in De Sleutel: in welke mate volgen de cliënten de uitgestippelde paden? De ontwikkeling van een netwerkindicator
Remoralisatie, geloven dat het nog anders kan
Remediatie of behandeling werkt! 
De R van Rehabilitatie
Na remoralisatie, remediatie en rehabilitatie komt recovery of herstel

 

Last modified on maandag 07 april 2014 12:01

Inschrijven E-zine

Invalid Input